Λόγος κυρίας Ζαραμπούκα, Προέδρου της Επιτροπής του προγράμματος, κατά την έναρξη της ΙΕ΄ Συνόδου της «Βουλής των Εφήβων»

     Στο βήμα ετούτο εσείς και μερικοί από εμάς, ανεβαίνουμε πρώτη φορά και είναι μεγάλη η συγκίνηση γιατί έχουμε σεβασμό γι’ αυτό που αντιπροσωπεύει την άσκηση της δημοκρατίας.

     Δεν ξέρω αν θα τα πούμε καλά, αλλά θα προσπαθήσουμε να ακουσθούμε (άλλοι με εξαιρετική ρητορική κι άλλοι διαβάζοντας από το χαρτί μας). Θα κάνουμε ένα δύο λάθη στη σύνταξη αλλά δεν κρινόμαστε από αυτά. Σημασία έχει αν τα θέματα που θα αναπτύξετε έχουν αντίκρισμα. Σας καίνε, αφορούν όλους μας, είναι επείγοντα, και θέλετε εδώ στον χώρο της Βουλής των Ελλήνων να τα καταθέσετε, να τα συζητήσετε, να προτείνετε λύσεις. Θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να γίνει η θέληση σας η θέληση του Λαού, πολιτική πράξη. Μακάρι το λειτούργημα του βουλευτή να ήταν δυνατόν να γίνει θητεία υποχρεωτική, να δοκιμάζαμε όλοι, να εκφράσουμε τις θέσεις και αντιθέσεις μας υπεύθυνα. Σε σας έλαχε αυτή η τύχη. Με αγνή καρδιά και επειδή θέλετε ο μαχητικός σας λόγος να ακουσθεί και να πείσει, όχι να κατασπαράξει τον αντίπαλο, να μας χαρίσετε λίγες μέρες κοινοβουλευτισμού. Θα ασκήσετε αυτό που μας έχει λείψει τόσο, τον διάλογο. Γιατί έχει χαθεί, σε μεγάλο βαθμό, η διαδικασία του: ακούω τον συνομιλητή μου, σκέφτομαι, προτείνω, αγωνίζομαι να πείσω, ο δημοκρατικός διάλογος, αρετή των Ελλήνων που ανθούσε εδώ στην Αθήνα πριν από 25 αιώνες. Ίσως να φταίει ο καταναγκασμός της τηλεόρασης. Έχουμε διαρκώς την αίσθηση ότι συνδιαλεγόμαστε μ’ έναν φακό, που βιάζεται. Ζούμε μέσα από μία οθόνη αλλάζοντας το θέαμα μ’ απάνθρωπη ταχύτητα, πατώντας ένα κουμπί. Δεν προφταίνουμε να σκεφτούμε. Δεν αντιστεκόμαστε. Δεν μαθαίνουμε τίποτα. Ξεχνάμε με την ίδια ευκολία. Θυμάστε τον εφιάλτη του «μαύρου χρυσού» να αναβλύζει ασταμάτητα στα βάθη της θάλασσας? Δώσαμε μια μαχαιριά στα έγκατα της γης «χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ». Πόσο γρήγορα έσβησε η εικόνα, μας είπαν πάει τελείωσε, οι συνέπειες όμως παραμένουν, είναι άγνωστες και αφορούν όλους μας.

     Υπεύθυνοι πολίτες του κόσμου είναι οι ενημερωμένοι πολίτες. Αλλά τι είδους ενημέρωση? Πώς να συμμετέχουν και να διεκδικούν δίχως την ανάλογη παιδεία. Η τεχνολογία μας φέρνει όλο και τελειότερα εργαλεία, χωρίς κρίση όμως είναι άχρηστα. Ενώ ένας καλός δάσκαλος να μας τύχει, είναι ικανός να εμπνεύσει τη ζωή μας.

     Βρισκόμαστε εδώ σε μέρες πολύ δύσκολες. Μετά από έναν ασυγκράτητο καταναλωτισμό, όταν ήσυχοι και απαίδευτοι, νομίζαμε ότι όλα εξ ουρανού, δηλαδή Ευρωπαϊκής Ένωσης και Παγκοσμιοποίησης, παρέρχονται. Αιφνιδιαστήκαμε. Εμείς εδώ σ’ αυτήν την χώρα που δύσκολα καρπίζει η γη, που γενιές μεγάλωσαν με τα ελάχιστα, ξεχάσαμε εύκολα το «παν μέτρον άριστον». Μ’ αυτό και μόνο άνθησε παλιότερα ο πολιτισμός μας κι έδωσε καρπούς η γνώση για να τραφεί ο κόσμος όλος.

     Με νεανική αισιοδοξία και σύμπνοια θα τα βγάλουμε πέρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα μάχεται σε άνισο αγώνα. Ας φανταστούμε λοιπόν μια που είμαστε «η φαντασία στην εξουσία» μια Ελλάδα που θα εξάγει αυτό που θα ευχόμασταν να έχει την μεγαλύτερη ζήτηση: γνώση, κρίση, μέτρο.

     Κι εσείς, Έφηβοι Βουλευτές, έστω κι αν ποτέ δεν θέσετε υποψηφιότητα, συνεχίστε να ασκείτε την πολιτική σκέψη που θα δοκιμάσετε αυτές τις μέρες στο κοινοβούλιο. Διατηρήστε το αίσθημα ότι είσαστε υπεύθυνοι αντιπρόσωποι των συνομηλίκων σας, των γονιών σας και αργότερα όλου του κοινωνικού χώρου. Δεν είναι τα οφίτσια απαραίτητα όταν μας διακατέχει η αρχή ότι εδώ δεν ήρθαμε να υπηρετηθούμε αλλά να υπηρετήσουμε. Δεν είναι οι τίτλοι που καθορίζουν τους ρόλους. Είναι η εσωτερική δύναμη που αντλούμε όταν μας εμπνέουν τα κοινά.

     Αφήνουμε τώρα αυτό το βήμα σε σας, καλώντας σας να το τιμήσετε όπως προσπάθησαν να κάνουν όλοι όσοι το κατέκτησαν. Κάθε σφάλμα που έγινε ας είναι μάθημα για σας. Κρατήστε πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας. Φροντίστε για το «κοινό και το κύριο» όπως θα έλεγε ο Σολομός συνδυάζοντας το «μηδέν άγαν» της λογικής με απεριόριστη αγάπη για τον άνθρωπο.

     Για να χαιρόμαστε που σας έχουμε και να ελπίζουμε.